1 Dies irae! dies illa
Solvet sclum in favilla
Teste David cum Sibylla!
2 Quantus tremor est futurus,
quando judex est venturus,
cuncta stricte discussurus!
3 Tuba mirum spargens sonum
per sepulcra regionum,
coget omnes ante thronum.
4 Mors stupebit et natura,
cum resurget creatura,
judicanti responsura.
5 Liber scriptus proferetur,
in quo totum continetur,
unde mundus judicetur.
6 Judex ergo cum sedebit,
quidquid latet apparebit:
nil inultum remanebit.
7 Quid sum miser tunc dicturus?
Quem patronum rogaturus,
cum vix justus sit securus?
8 Rex tremend majestatis,
qui salvandos salvas gratis,
salva me, fons pietatis.
9 Recordare, Jesu pie,
quod sum causa tu vi:
ne me perdas illa die.
10 Qurens me, sedisti lassus:
redemisti Crucem passus:
tantus labor non sit cassus.
11 Juste judex ultionis,
donum fac remissionis
ante diem rationis.
12 Ingemisco, tamquam reus:
culpa rubet vultus meus:
supplicanti parce, Deus.
13 Qui Mariam absolvisti,
et latronem exaudisti,
mihi quoque spem dedisti.
14 Preces me non sunt dign:
sed tu bonus fac benigne,
ne perenni cremer igne.
15 Inter oves locum prsta,
et ab hdis me sequestra,
statuens in parte dextra.
16 Confutatis maledictis,
flammis acribus addictis:
voca me cum benedictis.
17 Oro supplex et acclinis,
cor contritum quasi cinis:
gere curam mei finis.
18 Lacrimosa dies illa,
qua resurget ex favilla
judicandus homo reus.
Huic ergo parce, Deus:
19 pie Jesu Domine,
dona eis requiem.
Amen.